"Życie na Xanaxie" autorstwa Jarosława Mikołajewskiego to dla mnie głęboka podróż przez labirynt emocji, gdzie realność spleciona jest z mglistym światem ukojenia, jakie oferuje Xanax. Podobnie jak autor, mam problem z uzależnieniem od tego leku, dlatego też mogę się z nim identyfikować. Mikołajewski odważnie opowiada o swojej codzienności związanej z przyjmowaniem Xanaxu, eksponując zarówno chwile spokoju, jak i cienie uzależnienia. Poprzez szczere ukazanie własnych doświadczeń, autor rzuca światło na problematykę zdrowia psychicznego w społeczeństwie, jednocześnie angażując czytelnika w osobiste refleksje na temat tożsamości i sensu życia. "Życie na Xanaxie" to lektura, która nie tylko zmusza do refleksji nad własnymi demonami, ale także inspiruje do poszukiwania równowagi w życiu. Autor ciągle "zmusza" czytelnika żeby oddać się w stu procentach lekturze. Zatrzymać się i zastanowić nad samym sobą jak i otaczającym światem. Czytając tomik "Życie na Xanaxie" nieustannie miałem dreszcze, a stan ducha zmieniał się od totalnego płaczu, gdzie uświadomiłem sobie że rozmyślanie o chorobach i wojnach ukajam xanaxem aż do chwilowego odprężenia. Jednak tomik ten nie jest spokojną lekturą przed snem, gdzie od razu pojawiają się myśli na temat własnej tożsamości i sensu życia. To jak autor opisuje swoje ukojenie i chwile zasygnalizowanie swojego cierpienie jest napisane na miarę wybitnego poety, który ukrywa dosłowność pod pierzynką zgrabnych i trafnych epitetów.